28 Kasım 2015 Cumartesi

Kardeş Şart ! Mı ?

Yıllardır süregelen, dönem dönem pek çok yerde rastladığınız, içinden çıkılamayan, herkesin farklı görüşlerde bulunduğu bir konu bu :)

Kardeş şart ! Mı ?

Geçenlerde bir kaç gecelik mesai sonucu bitirmeye debelendiğim ama yine de pek başarılı olamadığım maillerimin çoğunun 2 çocuklu yaşam ve kardeş sorunsalı üzerinde toplaştığını farkedince, bu konuda bir kaç kelamda biz edelim diye düşündüm..

İlk önce kendi hayatımdan bahsetmem gerekirse açıkcası kardeş şart mı ? diye düşünmeye bile fırsatım kalmadan oğlum kardeş istemeye başlamıştı.. Bir zaman sonra öyle ileri boyutlara taşıdı ki bunu düşüncesi bile olmayan kardeşiyle konuşmaya, her gördüğü insana kardeşinden bahsetmeye başlamıştı.. Öyle ki kafalar hemen bana dönüyordu yoksa ?? diye.. Ve hemen durumu toparlıyordum yok canım bebek falan beklemiyorum.. O hayal dünyasında yaşıyor bunları diye.. 

Kardeşinin kız olacağını söylüyordu sürekli.. Otomatik makineler vardır hani çeşitli hastanelerde çocuk bölümünde bulunur genelde.. Bir kaç lira atarsın makineye ve içerden bir oyuncak çıkar.. O mkinelerden birinden bir kız cüzdanı çıktı oğluma ve o cüzdanı doğacak kız kardeşine vermek üzere sakladı uzun süre..

Etraftan yapılan 2. çocuk baskıları da cabası..  Ama benim hiç cesaretim yoktu.. Oğlum 4 yaşına gelmişti.. Bütün o zorlu süreci atlatmış , çocuğumu belli şeyleri kendi yapabilir hale getirmiş açıkcası birazda maddi manevi rahata alışmıştım..

Ancak oğlum ısrarla istemeye ve garip şeyler yapmaya devam ediyordu.. Bu durum artık oldukça ürkütücü ve üzücü bir hal almaya başlamıştı.. Sanki gerçekten hayatımıza girmesi için bekleyen bir kız kardeşi vardı ve sanki ben karar veremezsem onu kaçıracağız gibi hissetmeye başlamıştım..
Ve hep dua ettim.. Allah'ım ben cesaret edemiyorum.. Eğer hayırlısıysa kararı bana bırakma..

Ve bırakmadı.. 
Sürekli büyük konuşup "insan nasıl bilmeden etmeden sürpriz bebek sahibi olur ki ?" diyen ben hiç beklemediğim anda kızımın varlığından haberdar oldum..  ( özellikle bir tanıdığıma çok kızmış ve bu lafı etmiştim.. Yaşları çok küçük olan 2 çocuğu vardı.. 3.ye hamile kalmıştı ve aldırmak istiyordu.. Beni de yanında istiyordu bunu yaparken ve ben bunu yapmasını istemiyordum.. Ona bi hayli çıkışmıştım nasıl bilmeden hamile kalırsın diye.. Kötü bir niyetim yoktu ve yararlı da olmuştum o bebek doğdu :) Şimdi iyi ki gelmemişsin diyor.. 

Ama büyük konuşmamı da kendim yaşayarak tecrübe etmiş oldum :) İyi ki de olmuşum o ayrı..

1 Nisan'dı ve eşim şaka yapıyorum sandı.. O derece beklemiyorduk.. Ama oğlum hiç şaşırmadı.. Yerde sofra bezi üstünde abur cubur yiyordu ve biz söylediğimizde hiç istifini bozmadan : Kız mı ? diye sordu.. Ve ne zaman geliyor ? 

Bilmiyorduk tabii o zaman kız mı ?  Ve işte şimdi bugündeyiz.. Sarı tafamız Rana'mız kızımızla birlikte.. O cüzdanı kardeşine verebildi oğlum.. 

Velhasıl ben istesem de istemesem de bir kardeşi olacakmış çocuğumun.. Bu yüzden kardeş şart mı konusunda bir şey diyemiyorum o aşamayı direk bu şekilde atladığım için.. Ama kardeşli hayat hakkında tecrübelerimi aktarabilirim..

Şimdi geldiğim noktada çocuklarımı gözlemleyerek ve yaşımın ilerlemesiye daha ileriyi düşünmeye başlamış bir anne olarak eğer şartlar müsaitse, kardeş olmalı diyorum...

Bu şartların içine 
annenin ruhsal ve sağlıksal durumu, 
maddi manevi bakabilme gücü, 
babanın kişiliği, karakteri,
anne ve babanın birbirleriyle ilişkileri
yaşam koşulları
 vs. vs bir sürü şey giriyor..

Yani bu çok keskin, direk cevabı olmayan, kişiden kişiye cevabı değişebilir bir soru.. 

Tüm görüş ve önerileri aklınızın bir köşesine yazıp, kendi hayatınızı göz önünde bulundurarak, kendi hislerinizle harmanlayarak karar vermeniz gereken hayatı bir konu..

Dünyaya çocuk getirmek başlı başına büyük bir sorumluluk zaten.. Ve bir de ikincisini getirme kararı etrafa kulakları tıkayıp, tamamen anne-babanın birlikte vermesi gereken bir karar.. Kimsenin söz hakkı olduğunu sanmıyorum..

Bu konuda baskı yapılmasına sonuna kadar karşıyım ben her ne kadar o tanıdığıma şiddetli baskı uygulamış olsam da :) Ama orada artık canlı, kalp atışları olan mevcut bir bebek vardı.. Ve ben onu aldırmaya annesiyle birlikte gidemezdim.. 

Ama hali hazırda bir hamilelik söz konusu değilse ben kimseye çocuk yapması için baskı yapılması taraftarı değilim.. Bir kere ne kadar tanırsanız tanıyın ailenin iç yüzünü asla ve asla bilemezsiniz.. 
Bir kere çocukları olmuyor olabilir ve siz sürekli baskı yaparak o annenin canını yakıyor olabilirsiniz..

Pek çok kişi bunu aklına getirmiyor ancak çocuk sahibi olan kadınların bile bazen bir daha çocuk sahibi olamayacakları durumlar ortaya çıkabiliyor. 

Benim bile.. Ben şimdi 3. çocuğu istesem hem kendi sağlığım hem doğacak bebeğin sağlığı konusunda çok büyük riskleri göze alarak bunu yapmam gerekir.. Ve mutlaka erken sezeryan olmalıyım..  Çünkü 2. hamileliğim oldukça zorlu geçti.. Çeşitli hastalıklarım ortaya çıktı, kızımın engelli doğma ihtimali vardı ve doktorumun meslek hayatım boyunca hatırlayacağım zor sezaryenlarden biriydi dediği, oldukça uzun süren, sonrasında geçici görme kaybına kadar çeşitli sorunlar yaşadığım zor bir doğum oldu.

Ben 3. bir çocuk düşünmediğim için bunu çok kafama takmıyorum. Ancak bu tür şeyleri ciddi takıntı haline getirebilen ve bütün hayatlarına yayıp mutsuz olabilen insanlar var..

Eşiyle arası iyi değildir.. Belki 2. çocuk sahibi olmaya çalışıyordur olamıyordur, belki düşük yapmıştır haberiniz yoktur, belki bir hastalığı vardır, kocası istemiyordur, maddi olarak hazır değildir vs. vs. 
Bu yüzden insanların bu tür konularına çok girmemek lazım..

Ben bazen babanın bile 2. çocukta çok söz hakkı olduğunu düşünmüyorum.. İsteyebilir ama bunun asıl kararını verecek olan annedir.. 
Çocuklu hayatta babanın desteği çook çook önemli.. Baba anneyi yalnız bırakmamalı ve mümkün olduğunda çocuk bakımı dahil bir çok konuda anneye destek olmalıdır.. Asla tek başına altından kalkılabilecek bir şey değil çocuk sahibi olmak..

Bunu başaran anneler elbette ki  var.. Biz kadınlar aslında çok güçlüyüz.. Evet her şeyi başarırız.. 
Ama baba mutlu bir yuva, güler yüzlü bir eş ve güzel yetişmiş sağlıklı çocuklar istiyorsa annenin ruh sağlığına katkıda bulunmalıdır.. Onun yıpranmasına izin vermemelidir

Kadın ne kadar güçlü olursa olsun zaman zaman ara vermek isteyebilir ve baba burada devreye girip ailesini kanatları altına alabilmelidir..

Velhasıl bir toparlarsak dediğim gibi keskin konuşmaktan kaçınırım ama şartlar müsaitse kardeş olmalı diyorum..

Ancak, 

Mutsuz giden bir evlilik varsa, ( Evlilik kurtulsun diye çocuk yapılmaz mesela.. Çok yanlış.. Çocuk sahibi olmak zorlu bir süreç ve sallantılı bir evlilikte bu süreç daha da zorlayıcı olabilir hatta kopmalara sebep olabilir )

Anne ruhsal olarak yaşadığı koşulları kaldıramıyorsa, ( Tek başına yardımsız bakıyorsa, kendine zaman ayıramıyor, arkadaşlarıyla görüşemiyor, ara veremiyorsa.. Zor veya herhangi engeli bulunan bir çocuğu varsa, tek çocuğuna bile yetmekte zorlanıyorsa, )

Maddi olarak hazır değilse ( Evet her çocuk kısmetiyle doğar bu doğru.. Ancak çocuk sahibi olmadan bir miktar birikim yapmak gerekir veya olası bir sağlık sorununda bu sorunun altından kalkabilecek bir yatırım olması gerekir diye düşünüyorum.. Misal ben kızımı özel hastanede ameliyat ettirmek zorunda kaldım.. Çünkü ya ssk'nın bir kaç ay sonrasına vereceği ameliyat gününü bekleyip böbreğinin birini kaybedecektik, ya da hemen acil özelde ameliyat ettirip hasarlı da olsa böbreğini kurtaracaktık )

İlk çocuk kardeş istemiyorsa, Evet ilginçtir ki bazı çocuklar şiddetli şekilde bir kardeşleri olmasını istemeyebiliyorlar.. Böyle bir durumda ısrarcı olmamak, illa kardeşin olacak diye ilk çocuğun ruh sağlığını gözden çıkarmamak gerekir diye düşünüyorum.. Bir uzmandan yardım alınıp sorun çözülene kadar kardeş fikri askıya alınabilir )

gibi gibi örnekler çoğaltılabilir.. Bu gibi durumlar varsa, kardeş yapılabilecek gibi görünmüyorsa, bunun içinde çok kahrolunmamalı, ebeveynler kendilerini çocuklarına haksızlık ediyormuş gibi hissetmemeli, mutlaka ama mutlaka kardeş olmalı gibi bir tutum içine girilmemeli diye düşünüyorum..

Tek çocuk olup, gayet sağlıklı yetişmiş, hayatta başarılı olmuş, çok iyi arkadaşlıklar, dostluklar edinmiş insanlarda var.. 
Bir sebepten kardeşi olamayacak olması dünyanın sonu değil bana göre.. 

Sevgilerimle <3

Bana ulaşabileceğiniz diğer sosyal medya hesaplarım :

İletişim : catikatiilkay@gmail.com

3 yorum:

  1. çok güzel yazmışsınız. oğlum üç yaşında şimdiye kadar cesaret edemiyordum. hem kendi sağlığım müsait değildi hem çocuğun daha ufak olduğunu düşünüyordum. ama bu sıralar oğluma yetmiyorum, çok sıkılıyor ve gün geçtikçe bu durum artıyor. bu açıdan bir kardeş olmasının iyi olacağına inanıyorum. ama iki çocuğa yetişebilir miyim? bu da ciddi bir endişe içimde

    YanıtlaSil
  2. Dilek Korkmaz Sekkin Abla. Yuregimin en buyuk sizisidir bu konu biliyor musun? Tek cocugum 25 yasindayim. Annemin kalp hastaligi sebebiyle kardesim olamadi. Ve bu sebeple iki adet kardesim dogmadan cennete gitti. Herkes bana ne kadar sansli oldugumu soyledi durdu yillarca. Ama asla bir sans soz konusu degil. Yillarca her turlu zorlugu tek basima cektim. Annemin hastaliklari, benim ameliyatlatim her seyimi tek basima cektim. Ve oyle zamanlar oldu ki 14 yasinda bir cocukken annemden icin hasta ex oluyor diye bagirdiklarinda yanimda bir insan evladi yoktu. Bu hep boyle surdu. 2012 yilinda cok daraldigim bir gece ruya gordum. Ruyamda eve giriyorum. Kuzenim kapiyi aciyo. Karsimda 18 yaslarinda bir delikanli oturuyo. Kirmizi swetshirt giymis. Saclari hafif uzun. Bana bakip gulumsuto ama oyle guzel gulumsuyo ki içimin ferahladigini hissediyorum. Kuzenim diyo ki abla bu senin kardesin. Ablama soyle canini skmasin her sey yoluna girecek dedi diyo. Ben abla 1 hafta boyunca aglamaktan helak oldum. Daha sonra diger kardesimle ikisini gordum. Bu sefer benle konusuyo. Kucuk olan yaramazlik yapiyo buyuk de bana 'aman abla bu beni de mahvediyo oteki tarafta aldirma 'diyo. Yani benim dunyaya gelemeyen canlarim o halde ablalarina destek oluyolar. Simdi maddi konuda kimse kisura bakmasin daha iyi bir gelecek icin tek cocuga karar verdik sozu kadar sacma sapan bir soz yok. Birak cocugun 2 pantolonu olacagina 1 pantolonu olsun. Hic bisi olmaz. Annenin sagligi yerindeyse asla ama asla tek cocuk birakilmamali. Sagliksiz ailelerden bahsetmiyorum. Linc edilmeyeyim hemen. Ama bir cocuga yapilabilecek en buyuk kotuluk onu imkan oldugu halde tek birakmaktir. Cunku ne kdr yakin olunursa olunsun kuzen arkadas yetmiyor. Hele hele dis gorunusu dert edip tek birakanlar var ki cidden buyuk tepkiliyim onlara. Bana 1 tane dogur da ondan sonra gor diyolar abi emeksiz yemek olur mu hayir. 2 tane dogur. Sırf kendi bencillikleri icin cocuguna kardes yapmayanlara tepkiliyom. Cok sukur simdi kendim kizima hamileym 7. Aya girdik. Hamilrligin zorluklari elbette var. Ama Allah izin verdigi surece kizimi tek cocuk birakmayacagim. 3 cocuk hedefim 4. Ye hayir demem. Sevgilerrr
    Beğenmekten Vazgeç · Yanıtla · Mesaj · 10 · 28 Kasım, 20:15

    YanıtlaSil
  3. ben 8 kardeşli bir ailede büyüdüm,şöyle söyliyim;kardeşlerimle büyüdüğüm için arkadaşlarıma bağımlı değilimdir,yani etrafımda bana yakın 3-5 arkadaşımın olması bana yeter.fazlasını aramam çünkü ne olursa olsun yanımda her daim herşeyi söyleyebileceğim,ne derse desin kabullenbileceğim ve en önemlisi güvenebileceğim kardeşlerim vardır.evet her zaman kardeşlerimizle iyi geçinmeyebiliriz;hatta bazen şakayla karışık" kardeş olmasak sizle arkadaş falan olmazdım" dediğim kardeşlerim oluyor ama yine de o benim kardeşim,sonuç değişmiyor.bu hayat boyu iyi bir güvence demek,sosyal bir çevreye daha küçükkenden girmek hayata 1-0 önde başlamak demekti,şuan bu sayede hayata daha fazla adapte olduğumu hissediyorum.

    YanıtlaSil

GÜZEL YORUMLARINIZ İÇİN TEŞEKKÜR EDERİM..SEVGİLERİMLE :)
Firmanız ve ürünlerinizin Çatı Katı Blog'da yer almasını istiyorsanız İLETİŞİM : catikatiilkay@gmail.com

Alexa